Karanfillerin kana , yüreklerin infiale uğradığı bir çemberin içindeyiz… Çeperlerin’de ve ceplerinde onursallıklarını kazandıkları kapital nesnelerle, yeşillenen kara filizlerin ortasında…
Bir çiçek olmak ve çiçek kalabilmek çok zor biliyorum…
Ama; ne yazacağımı hiç bilmiyorum… Sadece satırlar arasında dolanıyorum, içimde katar katar kelimeler geçerken harfe ve cümleye yükleyemediğim binlerce kervan ilerliyor içimden..
Bitmek bilmeyen bu beyaz kağıt insanın gözlerini ve içindeki ateşi yakmaya yarıyor…
Bir şeyler aranırken kelimeler ve cümlelerin içinde, geçen gün gözlerime takılan bir görüntü düşüverdi aklıma, bir fırının cemakenine yerleştirilmiş sırasıyla ekmekler ve camın diğer tarafında o ekmeği kazanmak için hamleler yapan bir serçenin mücadelesi…
Ve kar dışarısı ve soğuk… o ekmeği elinle bırakmaya yeltendiğinde bütün açlıklarını unutup, kanatlarını çırpıp uzaklaşı verdi…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder